WEBVTT 00:11.624 --> 00:21.255 «ارائــه ای از فـیلــم2مـدیـا» [ wWw.F2M.top ] Telegram: @Film2Media_Plus 00:21.279 --> 00:29.279 ‫« ترجمه از سینـا صداقت » ‫.:: SinCities ::. 00:34.200 --> 00:36.570 ‫به محض این که به اتاقم برگشتم، 00:37.120 --> 00:40.660 ‫غریبه بلافاصله از ذهنم ناپدید شد 00:44.960 --> 00:48.380 ‫روزِ خیلی خاصی با پسرم داشتم 00:48.380 --> 00:52.260 ‫یعنی، شوهرم پیش ما نبود، ‫ولی زیاد دلتنگش نشده بودم. 00:53.050 --> 00:56.050 ‫و اون ترسِ اندکی که از روزِ دراز پیش رو داشتم 00:56.050 --> 01:00.970 ‫و این که مجبور بودم نیکلاس رو سرگرم کنم ‫به راحتی از بین رفته بود، 01:00.970 --> 01:06.690 ‫و من غرقِ لذت بردن از بودن با اون شده بودم 01:07.520 --> 01:13.030 ‫و به خاطر داشتنِ یه روز پر از لذت‌های ساده ‫کنار پسرم احساس سرزندگی و رضایت می‌کردم 01:16.360 --> 01:17.610 ‫خوشحال بودم 01:20.950 --> 01:27.420 ‫برام سؤاله که آیا اون آخرین باری بود ‫که توی عمرم واقعاً خوشحال بودم 01:29.380 --> 01:34.630 ‫می‌دونی، تمام خوشحالی‌های بعد از اون ‫صرفاً تظاهر بودن 01:38.510 --> 01:41.760 ‫می‌دونی، چون زنت خیلی دقیق 01:41.760 --> 01:44.310 ‫در مورد اتاق هتلم ‫و لباسم نوشته بود، 01:44.310 --> 01:46.980 ‫ولی نمی‌تونست درک کنه ‫چه احساسی داشتم 01:49.560 --> 01:50.610 ‫من خوشحال بودم 01:50.610 --> 01:52.570 ‫- نانسی... ‫- خفه شو، دارم حرف می‌زنم 01:53.530 --> 01:54.940 ‫به اندازه‌ی کافی حرف‌هات رو شنیدم 01:57.950 --> 02:01.330 ‫آره، زنت چیزهای زیادی رو ‫درست نوشته بود... 02:03.700 --> 02:07.660 ‫از جمله نحوه‌ی مرگِ پسرت 02:12.750 --> 02:16.090 ‫مامان. مامان. مامان 02:16.090 --> 02:18.630 ‫من اون شب اصلاً نخوابیده بودم 02:18.630 --> 02:21.300 ‫میشه یه قایق پلاستیکی بگیریم؟ 02:21.300 --> 02:24.470 ‫- تمام بدنم درد می‌کرد. ‫- قایق! قایق! قایق! 02:24.470 --> 02:28.140 ‫نیکلاس بی‌قراری می‌کرد بره ساحل. 02:28.140 --> 02:30.900 ‫قایق! قایق! قایق! 02:30.900 --> 02:35.320 ‫- به سختی می‌تونستم حرکت کنم ‫- قایق! قایق! قایق! 02:35.320 --> 02:39.490 ولی ما رفتیم لب ساحل 02:39.490 --> 02:41.570 ‫قایق! 02:41.570 --> 02:46.950 ‫و توی راه، نرم شدم ‫و براش یه قایق پلاستیکی خریدم 02:47.700 --> 02:48.710 ‫اون موقع... 02:50.040 --> 02:54.590 ‫فکر می‌کردم یه ناجی به حساب می‌اومد، ‫می‌دونی، روی شن‌ها سرگرم نگهش می‌داشت 02:54.590 --> 02:58.260 ‫تا انقدر انرژی پیدا می‌کردم ‫که باهاش برم توی آب 02:59.170 --> 03:00.760 ‫چون خسته بودم 03:01.510 --> 03:04.050 ‫شب قبل کل انرژی‌ام رو گرفته بود 03:06.810 --> 03:08.680 ‫قصد نداشتم خوابم ببره، 03:09.810 --> 03:11.020 ‫ولی خوابم برد 03:12.940 --> 03:13.940 ‫از حال رفتم 03:14.860 --> 03:20.650 ‫فقط چشم‌هام رو بستم و خوابم برد 03:22.700 --> 03:26.540 ‫فقط به خاطر این بیدار شدم ‫که باد شدت گرفته بود 03:26.564 --> 03:28.834 ‫و شن‌ها داشتن پوستم رو سوراخ می‌کردن 03:29.620 --> 03:32.710 ‫و بلافاصله فهمیدم که یه مشکلی هست 03:59.440 --> 04:02.530 ‫و دریا خیلی موّاج بود. ‫و نیکلاس فقط... 04:03.660 --> 04:06.580 ‫اون لبخند می‌زد. ‫توی دنیای کوچیک خودش گُم شده بود. 04:07.240 --> 04:08.450 ‫نیکلاس؟ 04:10.870 --> 04:12.500 ‫- و امواج... ‫- نیکلاس! 04:12.500 --> 04:14.580 ‫داشتن بزرگ‌تر می‌شدن ‫و قایق بالا و پایین می‌رفت 04:14.580 --> 04:16.830 ‫و اون داشت بیشتر و بیشتر ‫به وسط دریا کشیده می‌شد 04:16.830 --> 04:22.170 ‫و وقتی که آب به کمرم رسید ‫یهویی خشکم زد 04:22.170 --> 04:25.180 ‫می‌دونی، من همیشه از دریا می‌ترسیدم، ولی... 04:25.180 --> 04:28.350 ‫و وقتی مطمئن شدم که ‫اگه شنا کنم و برم سمتش، 04:28.350 --> 04:30.770 ‫هردومون غرق می‌شیم 04:31.520 --> 04:36.440 ‫همیشه به نظر میاد که مردها هستن ‫در حال نجاتِ بچه‌ها غرق میشن 04:36.440 --> 04:40.110 ‫مادرها نیستن، پدرها هستن 04:40.860 --> 04:43.030 نمی‌دونم، حتماً یه زن‌هایی بودن ‫که انجامش دادن، 04:43.030 --> 04:47.370 ‫ولی یادم نمیاد چیزی در موردش خونده باشم 04:47.370 --> 04:50.950 ‫یعنی، قطعاً من تنها زنی نیستم ‫که شجاعتش رو نداشتم 04:50.950 --> 04:53.210 که برم دنبال پسرم 04:54.160 --> 04:57.540 ‫همش از خودم می‌پرسم، می‌دونی، ‫اگه یه ساختمون سوزان بود 04:57.540 --> 05:01.550 ‫یا اگه یکی تفنگ به سمتش گرفته بود، ‫اصلاً فرقی می‌کرد یا نه؟ 05:01.550 --> 05:03.880 ‫اون موقع شجاعتش رو پیدا می‌کردم؟ 05:05.220 --> 05:07.470 ‫یعنی، می‌دویدم وسط آتیش؟ 05:07.470 --> 05:10.510 ‫یا به خاطر نیک گلوله می‌خوردم؟ 05:14.270 --> 05:18.900 ‫نمی‌دونم. تنها چیزی که می‌دونم ‫اینه که دریا مانع من شد 05:22.150 --> 05:24.616 جونم رو به خاطر بچه‌ام به خطر ننداختم 05:24.640 --> 05:28.119 ‫و این چیزیه که مجبورم باهاش کنار بیام 05:33.830 --> 05:35.080 ‫و بعدش... 05:37.460 --> 05:38.500 اون رو دیدم 05:39.920 --> 05:44.170 ‫و اون از ساحل به سمتِ من می‌دوید 05:44.170 --> 05:47.840 ‫و به محض این که به دریا رسید، ‫شیرجه زد توی دل امواج. 05:49.550 --> 05:50.930 ‫نه، نه، نه! 05:51.760 --> 05:53.510 ‫و ناگهان اون کلمات ‫از دهنم بیرون اومدن... 05:53.520 --> 05:54.850 ‫- نه! نه! ‫- قبل از این که بتونم جلوشون رو بگیرم 05:54.850 --> 05:57.060 ‫نمی‌خواستم اون باشه. اون نه 05:57.060 --> 05:58.560 ‫هرکسی جز اون 05:59.610 --> 06:04.030 ‫و فقط اونجا وایسادم ‫و خشکم زده بود 06:04.030 --> 06:09.700 ‫و فقط اون رو تماشا می‌کردم ‫که یک دستی شنا می‌کرد، 06:09.700 --> 06:12.700 ‫و قایق رو بینِ امواج می‌کشید ‫و قهرمان به نظر می‌اومد 06:15.700 --> 06:17.790 ‫ولی دریا علیه اون بود 06:21.840 --> 06:25.250 ‫و بعدش دوتا مرد، 06:25.260 --> 06:27.800 ‫دویدن توی آب و به سمتشون شنا کردن 06:27.800 --> 06:30.390 ‫و بعدش بالأخره نیک صحیح و سالم ‫به ساحل رسید 06:31.720 --> 06:36.980 ‫و همه روی نیکی و دو مرد تمرکز کرده بودن 06:40.480 --> 06:42.560 هیچکس به پسرت نگاه نمی‌کرد 06:44.900 --> 06:47.990 ‫اون یه قهرمان بود. ‫فرض کردن حالش خوبه. 06:53.410 --> 06:55.830 ‫آره، خب، همسرت درست نوشته بود 06:59.370 --> 07:02.250 ‫من پسرت رو در حال دست و پا زدن ‫بینِ امواج دیدم... 07:04.340 --> 07:07.590 ‫و هیچ کاری براش نکردم 07:10.260 --> 07:12.590 ‫فریادهاش توی باد گُم شدن، 07:14.220 --> 07:17.980 ‫و من هیچ کاری برای کمک بهش نکردم 07:41.620 --> 07:45.380 ‫پس اونا سوارِ قایقش کردن ‫و به ساحل برش گردوندن، 07:45.380 --> 07:47.250 ‫و همه وارد عمل شدن 07:53.220 --> 07:57.470 ‫و تنها چیزی که نیکلاس در مورد اون اتفاق گفت ‫این بود که داشت یخ می‌زد 07:58.430 --> 08:02.060 ‫انگار اصلاً خبر نداشت که ممکن بود غرق شه 08:06.110 --> 08:09.320 ‫حتی یه بارم نگفت که ترسیده بود 08:12.490 --> 08:13.490 ‫ولی من ترسیده بودم 08:15.910 --> 08:16.910 ‫هنوزم می‌ترسم 08:19.120 --> 08:22.000 ‫فقط احساس سرما می‌کرد ‫و می‌خواست برگرده ساحل، 08:22.000 --> 08:24.920 ‫و یه غریبه اومد و نجاتش داد 08:25.420 --> 08:26.420 ‫به همین سادگی 08:28.460 --> 08:31.260 ‫و دیگه هیچوقت به اون حادثه اشاره نکرد 08:32.090 --> 08:36.380 ‫می‌دونی، دیگه هیچوقت حرفی ‫از ساحل، قایق و پسرت نزد 08:36.390 --> 08:40.470 ‫برام مهم نیست نیکلاس سردش بود. ‫پسرم مُرده بود. 08:40.470 --> 08:42.730 ‫آره. آره، اون مُرده بود 08:43.440 --> 08:44.440 ‫اون غرق شد 08:45.270 --> 08:48.520 ‫تو تماشاش کردی. هیچ کاری نکردی 08:48.520 --> 08:50.570 ‫- تو اونجا وایسادی... ‫- حرفم تموم نشده! 08:51.940 --> 08:53.030 ‫بگیر بشین! 08:55.320 --> 08:59.540 ‫حالا، می‌خوام بفهمی ‫شبِ قبلش چه اتفاقی افتاده بود 09:03.620 --> 09:07.380 ‫زنت این کتاب رو بر اساس چندتا عکس نوشته، 09:07.960 --> 09:09.960 ‫ولی عکس‌ها واقعیت نیستن 09:09.960 --> 09:12.710 ‫خودت گفتی، اونا تکه‌ای از واقعیت هستن 09:13.760 --> 09:15.720 ‫حالا، شبِ قبل از مرگ پسرت، 09:17.050 --> 09:20.720 ‫من برگشتم اتاق هتلم ‫و آماده بودم دوش بگیرم 09:20.720 --> 09:22.560 ‫آماده بودم کتابم رو بخونم و بخوابم 09:22.560 --> 09:25.560 ‫همونطور که قبلاً گفتم، خوشحال بودم 09:25.560 --> 09:26.650 ‫نه 09:28.150 --> 09:29.360 ‫بیشتر از خوشحال بودم 09:31.360 --> 09:32.440 ‫سرخوش بودم 09:52.170 --> 09:55.590 ‫حتماً وقتی درو باز کرده بودم ‫کلید رو روش جا گذاشته بودم، 09:55.590 --> 09:57.840 ‫وقتی سعی داشتم شرابم نریزه زمین 10:03.470 --> 10:07.230 ‫می‌دونی، قبل از این که ببینمش ‫بوش رو حس کردم 10:08.400 --> 10:10.270 ‫افترشیوش... 10:14.900 --> 10:17.320 ‫ساکت باش. ساکت باش 10:17.320 --> 10:20.780 ‫و می‌تونستم مزه‌ی عرقش رو حس کنم 10:23.790 --> 10:25.290 ‫هنوزم مزه‌ی عرقش رو حس می‌کنم 10:26.370 --> 10:29.630 ‫نمی‌دونم چه طعمی داشت. ‫احتمالاً مزه‌ی هیجان بود. 10:35.550 --> 10:39.300 ‫و وقتی حرف‌هاش رو شنیدم غافلگیر شدم 10:40.220 --> 10:41.300 ‫چون اوایل اون روز، 10:41.300 --> 10:44.720 ‫وقتی متوجه نگاه کردنش ‫به خودم شده بودم، 10:44.720 --> 10:48.890 ‫می‌دونی، وقتی بهم لبخند می‌زد، ‫تصورِ دیگه‌ای ازش داشتم. 10:51.190 --> 10:52.940 ‫فکر می‌کردم ملایم باشه 10:55.230 --> 10:56.570 ‫ولی ملایم نبود 10:58.610 --> 10:59.820 ‫پر از نفرت بود 11:00.740 --> 11:02.910 ‫- ولی عکس‌ها... ‫- آره 11:02.910 --> 11:04.870 ‫آره، دارم به عکس‌ها می‌رسم 11:22.800 --> 11:23.800 ‫لیسش بزن 11:40.320 --> 11:43.780 ‫قبلاً کسی من رو نزده بود، ‫واسه همین مبهوت شدم. 11:45.910 --> 11:48.040 ‫دندون‌هام فشرده شدن. ‫گوش‌هام زنگ می‌کشیدن. 11:48.040 --> 11:50.540 ‫- فقط... ‫- خواهش می‌کنم 11:50.540 --> 11:55.210 ‫- باورم نمی‌شد چه اتفاقی داره می‌افته ‫- اگه دوباره این کارو بکنی یا جیغ بزنی، 11:55.210 --> 11:57.460 ‫خودت و پسرت رو خط‌خطی می‌کنم 11:59.550 --> 12:03.050 ‫صورتت رو تا آخرِ عمر زخمی می‌کنم. ‫می‌فهمی چی میگم؟ 12:03.050 --> 12:06.140 ‫پس هر کاری که میگم انجام میدی؟ 12:09.646 --> 12:11.456 پس خفه شو 12:11.480 --> 12:13.810 و لباسِ وامونده‌ات رو در بیار 12:13.810 --> 12:16.560 ‫مامان. مامان 12:16.570 --> 12:18.860 ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم 12:18.860 --> 12:20.820 ‫- بگو بگیره بخوابه ‫- لطفاً بهش صدمه نزن 12:20.820 --> 12:23.150 ‫- بگو بگیره بخوابه ‫- چیزی نیست. عزیزم... 12:23.160 --> 12:27.240 ‫- عزیزم، بگیر بخواب. من اینجام ‫- ولی آخه قول دادی 12:27.240 --> 12:28.990 ‫- درو باز بذاری، مامانی ‫- خواهش می‌کنم 12:28.990 --> 12:30.660 ‫خفه‌اش کن 12:33.500 --> 12:35.330 ‫خفه‌اش کن 13:11.080 --> 13:12.450 ‫این بوی چیه؟ 13:33.480 --> 13:34.480 ‫آفرین 13:37.400 --> 13:38.520 ‫بگیر بخواب 14:05.420 --> 14:06.630 ‫اگه نیک بیدار می‌شد... 14:09.720 --> 14:11.760 ‫نمی‌دونم پسرت چیکار می‌کرد 14:11.760 --> 14:16.890 ‫پس وقتی از اتاق اومدم بیرون خیالم راحت شد ‫و حس می‌کردم داره تعقیبم می‌کنه 14:18.150 --> 14:19.350 ‫و بعدش... 14:20.360 --> 14:24.070 ‫دوربین رو برداشت و فکر کردم، 14:24.650 --> 14:26.070 ‫"اوه، سعی داره ازم اخاذی کنه" 14:27.400 --> 14:28.490 ‫و... 14:30.780 --> 14:32.530 ‫پس با خودم گفتم ‫"نظرش رو جلب می‌کنم" 14:32.530 --> 14:34.200 ‫نمی‌خواستم به نیک صدمه بزنه 14:36.210 --> 14:39.710 ‫ولی نمی‌دونستم چیکار کنم. ‫باید چیکار می‌کردم؟ ژست می‌گرفتم؟ 14:41.840 --> 14:44.880 ‫و شوکه شده بودم ‫چون لباس زیری رو انتخاب کرد 14:44.880 --> 14:48.430 ‫که شوهرم واسه عید بهم کادو داده بود 14:53.390 --> 14:54.890 ‫عجله کن 15:04.270 --> 15:05.280 ‫سریع‌تر 15:30.090 --> 15:31.090 ‫برگرد 15:37.430 --> 15:40.020 ‫اشک‌هات رو پاک کن و لبخند بزن. حالیت میشه؟ 15:41.900 --> 15:43.110 ‫حالا لبخند بزن 15:45.190 --> 15:46.940 ‫آره، خیلی بهتر شد. بشین 15:49.400 --> 15:51.150 ‫بس کن، بس کن، بس کن 15:51.150 --> 15:53.030 ‫یالا. یالا 15:56.870 --> 15:58.950 ‫زود باش. سوتینت رو در بیار 16:06.250 --> 16:07.460 ‫چشم‌هام رو بستم 16:09.590 --> 16:12.800 ‫احساس می‌کردم یه موجود کثیف و حقیرم 16:14.720 --> 16:18.600 ‫و می‌تونستم صدای کلیک دوربین ‫و جابجایی زوم رو بشنوم 16:18.600 --> 16:20.770 ‫وقتی بهم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد 16:24.230 --> 16:25.230 ‫و... 16:28.650 --> 16:30.780 ‫دقیقاً همون کاری رو کردم که ازم خواست 16:31.990 --> 16:33.618 ‫می‌دونی، لبِ بالام رو گاز گرفتم 16:33.642 --> 16:37.556 ‫براش آه و ناله کردم ‫و نفس نفس زدم 16:37.580 --> 16:40.500 ‫می‌دونی، امیدوار بودم راضی شه و بره 16:43.960 --> 16:46.670 ‫و بعدش صدای آه و ناله‌ی اون رو شنیدم... 16:48.000 --> 16:50.050 ‫و منتظر موندم. می‌ترسیدم حرکت کنم 17:13.740 --> 17:17.990 ‫و فکر می‌کردم این تنها چیزی بود که می‌خواست 17:22.200 --> 17:25.960 ‫- پس گفتم: "لطفاً دیگه برو" ‫- لطفاً دیگه برو 17:26.710 --> 17:29.710 ‫ولی اشتباه کرده بودم 17:31.050 --> 17:32.800 ‫نباید این رو می‌گفتم 17:32.800 --> 17:35.220 ‫باید وانمود می‌کردم ‫چیزی بود که منم می‌خواستم 17:37.140 --> 17:38.680 ‫نه! نه، نکن! 17:40.260 --> 17:43.640 ‫و اون موقع فهمیدم که تموم نشده... 17:46.230 --> 17:47.900 ‫و وحشت کرده بودم 17:48.650 --> 17:51.230 ‫- اون یه چاقو داشت ‫- بهتره لبخند بزنی لعنتی 17:51.230 --> 17:53.990 ‫و در تمام مدت همش فکر می‌کردم 17:53.990 --> 17:55.650 ‫چطور بندازمش بیرون؟ 17:55.650 --> 17:57.530 ‫چطور از نیک دورش کنم؟ 17:58.200 --> 18:01.240 ‫و فقط فکر می‌کردم... ‫امیدوار بودم یه جایی دلش برامون بسوزه. 18:24.730 --> 18:28.560 ‫و بعدش یه صدایی شنیدم 18:30.270 --> 18:33.690 ‫مثل صدای یه حیوونِ زخمی بود 18:33.690 --> 18:34.990 ‫و بعدش متوجه شدم... 18:37.450 --> 18:38.780 ‫صدای خودم بوده 18:38.780 --> 18:43.240 ‫و تمام بدنم درد می‌کرد. همه جام 18:44.370 --> 18:46.290 ‫و بعدش من رو برگردوند و... 18:47.290 --> 18:50.540 ‫من رو بوسید و من... 18:51.790 --> 18:55.340 ‫مزه‌ی دندون‌ها و تُفش رو حس می‌کردم 18:56.550 --> 18:59.050 ‫و بوی افترشیوش منزجرکننده بود 18:59.050 --> 19:00.090 ‫می‌تونستم... 19:01.470 --> 19:02.760 ‫حالم رو بهم می‌زد 19:04.470 --> 19:08.640 ‫همون افترشیوی بود که توی بیمارستان ‫بوش رو روی تو حس کردم 19:14.780 --> 19:16.190 ‫و بعدش... 19:18.990 --> 19:24.410 ‫زانوش رو فشار داد ‫و خیلی محکم گذاشتش لای رونم، 19:24.410 --> 19:28.710 و دوباره آلتش رو توم فرو کرد 19:30.420 --> 19:31.830 ‫و من... 19:31.830 --> 19:35.000 ‫اون روم از حال رفت و فقط... 19:35.000 --> 19:38.420 ‫اون فقط اونجا موند و من گیر افتاده بودم. ‫نمی‌تونستم حرکت کنم 19:38.420 --> 19:40.510 ‫و با خودم گفتم: ‫"خدایا، لطفاً تمومش کن" 19:43.550 --> 19:45.060 ‫ولی اون دوباره شروع کرد 19:46.970 --> 19:47.980 ‫آره 19:49.140 --> 19:51.100 ‫مقاومت کردم؟ 19:53.690 --> 19:54.690 ‫نه 19:54.690 --> 19:57.360 ‫جیغ کشیدم؟ نه، نمی‌تونستم 19:58.190 --> 20:00.200 ‫ولی تنها چیزی که لازمه بدونی اینه که... 20:04.410 --> 20:08.580 ‫پسرت دوباره و دوباره بهم تجاوز کرد، 20:09.450 --> 20:11.370 ‫به مدت سه ساعت و نیم 20:15.090 --> 20:18.670 ‫و پسرت سه ساعت و نیم وحشیانه بهم تجاوز کرد 20:20.380 --> 20:23.840 ‫و بعد دست کشید. سیر شده بود 20:56.710 --> 20:57.790 ‫برگرد 21:01.800 --> 21:02.800 ‫لبخند بزن 21:08.560 --> 21:10.020 ‫و بعدش بهم گفت، 21:12.270 --> 21:15.400 ‫- "مرسی. عالی بود" ‫- مرسی. عالی بود 21:36.670 --> 21:38.380 ‫و وقتی این رو گفت، 21:40.130 --> 21:41.800 ‫می‌خواستم بمیره 21:45.090 --> 21:47.300 ‫آره، اون شب، 21:47.300 --> 21:49.600 ‫حاضر بودم هر چیزی بدم ‫که مرگش رو ببینم 21:51.180 --> 21:53.810 ‫پس، وقتی غرق شد... 21:56.400 --> 21:57.520 ‫گذاشتم و رفتم 21:59.770 --> 22:00.770 ‫این حقیقته 22:01.980 --> 22:04.240 ‫و نمی‌تونم وانمود کنم به خاطرش متأسفم 22:04.240 --> 22:07.070 ‫حرفت رو باور نمی‌کنم. ‫داری دروغ میگی 22:07.070 --> 22:10.580 ‫- خب چی رو باور نمی‌کنی؟ ‫- هیچکدوم رو. اگه، اگه... 22:11.160 --> 22:14.370 ‫اگه حقیقت داشت وقتی نانسی رو دیدی ‫بهش می‌گفتی 22:14.370 --> 22:17.420 ‫چی؟ به زنِ در حال مرگت می‌گفتم 22:17.420 --> 22:20.670 ‫که پسری که از دست داده بود ‫بهم تجاوز کرده؟ 22:22.130 --> 22:23.840 ‫چه فایده‌ای داشت؟ 22:25.050 --> 22:31.430 ‫تنها دلیل این که بهت میگم ‫اینه که می‌خوام دست برداری 22:32.560 --> 22:35.730 ‫می‌خوام دست از سرِ من و پسرم برداری 22:35.730 --> 22:36.890 ‫تو هیچ مدرکی نداری! 22:36.890 --> 22:39.730 ‫چی؟ می‌تونم مدارکِ پزشکی قانونی رو بهت بدم 22:39.730 --> 22:42.230 ‫این چیزیه که می‌خوای؟ ‫این چیزیه که لازم داری؟ 22:42.230 --> 22:44.190 ‫باشه. خب، بعد از این که رفت، 22:44.690 --> 22:49.530 ‫یه ظرفِ کرم دست و صورت رو خالی کردم ‫و به خودم فشارش دادم 22:49.530 --> 22:53.700 ‫و تمام آبِ چندش‌آورش رو از بدنم خارج کردم، 22:53.700 --> 22:55.370 ‫و درش رو بستم، 22:55.370 --> 22:59.710 ‫و بعدش از آسیب‌هام عکس گرفتم، می‌دونی... 22:59.710 --> 23:01.790 ‫کبودی‌های روی رون‌هام ‫و جاهای گاز گرفتگی روی گردنم، 23:01.790 --> 23:05.050 ‫در صورتی که بعداً به عنوان مدرک ‫بهشون نیاز پیدا می‌کردم چون... 23:07.130 --> 23:10.470 ‫هنوز نمی‌دونستم می‌خوام چیکار کنم 23:10.470 --> 23:12.550 ‫قدرتش رو نداشتم برم پیش پلیس، 23:12.550 --> 23:15.310 ‫و نمی‌خواستم نیکی رو توی اون شرایط قرار بدم 23:16.060 --> 23:17.310 ‫پس، فکر کردم، می‌دونی، 23:17.310 --> 23:20.980 ‫خودم رو جمع و جور می‌کنم ‫و بعداً انجامش میدم، خب؟ 23:20.980 --> 23:22.520 ‫فرداش. روزِ بعدش 23:23.320 --> 23:24.530 ‫ولی بعدش اون مُرد 23:25.480 --> 23:27.400 ‫می‌فهمی؟ اون مُرد 23:28.030 --> 23:29.110 ‫و من فکر کردم... 23:30.990 --> 23:33.410 ‫"خدا رو شکر که مُرده" 23:33.990 --> 23:39.500 ‫دیگه مجبور نیستم ‫بی‌گناهیم رو به کسی ثابت کنم 23:39.500 --> 23:42.420 ‫اگه نخوام مجبور نیستم ‫در موردش حرف بزنم 23:42.420 --> 23:45.550 ‫اگه نخوام مجبور نیستم ‫دوباره مرورش کنم 23:45.550 --> 23:48.840 ‫مجبور نیستم توی دادگاه وایسم ‫و دروغگو خطاب بشم 23:49.420 --> 23:52.930 ‫که بگن من یه مرد رو اغوا کردم ‫و به اتاقم کشوندم 23:52.930 --> 23:55.930 ‫می‌دونی که می‌شناختمش ‫و توی بار برام نوشیدنی خریده بود 23:55.930 --> 23:59.350 ‫و باهاش لاس زدم، همونطور که ‫توی کتاب منزجرکننده‌ات نوشته 24:00.770 --> 24:03.110 ‫پس ظرفِ کرم رو دور انداختم 24:04.150 --> 24:07.940 ‫و وقتی عکس‌های تعطیلاتم رو ظاهر کردم، 24:07.940 --> 24:11.950 ‫تمام مدارکِ آسیب‌هام رو پاک کردم، 24:11.950 --> 24:13.820 ‫و فقط عکس‌های شاد رو نگه داشتم 24:13.820 --> 24:16.240 ‫از نیکلاس و رابرت و خودم 24:17.700 --> 24:20.750 ‫و بعدش، اگه می‌خوای بدونی... 24:24.710 --> 24:26.590 ‫وقتی برگشتم لندن، متوجه... 24:31.340 --> 24:32.930 ‫متوجه شدم که حامله‌ام 24:35.100 --> 24:37.600 ‫حالا، می‌تونست بچه‌ی رابرت باشه... 24:41.060 --> 24:44.060 ‫و ما بدجوری اون بچه‌ی دوم رو می‌خواستیم... 24:48.320 --> 24:54.490 ‫ولی چون نمی‌دونستم پدرش ‫مردی بود که بهم تجاوز کرد یا نه، 24:55.820 --> 24:57.080 ‫سقطش کردم 25:12.380 --> 25:13.930 ‫توی چایی‌ام چی ریختی؟ 25:17.350 --> 25:20.020 ‫توی چایی‌ام چی ریختی، عوضیِ دیوونه؟ 25:32.190 --> 25:33.400 ‫مقاومت نکن 25:34.490 --> 25:37.950 ‫قراره خوابت ببره، ‫ولی چیزیت نمیشه. 25:37.950 --> 25:40.660 ‫من الان برمی‌گردم بیمارستان 25:40.660 --> 25:41.750 ‫نه 25:43.250 --> 25:44.540 همه چی رو تموم می‌کنم 25:55.010 --> 25:57.180 ‫سلام. بله. میشه لطفاً یه تاکسی بفرستید؟ 25:57.180 --> 25:58.760 ‫به خیابون هرینگتون، پلاک 87 26:44.020 --> 26:45.020 ‫اوه، لعنتی! 26:49.980 --> 26:51.360 ‫نیکلاس 26:51.384 --> 26:53.153 ‫سلام، من دکتر کیث هستم 26:53.177 --> 26:55.197 ‫می‌تونی چشم‌هات رو برام باز کنی، لطفاً؟ 26:58.950 --> 27:02.080 ‫آفرین، نیکلاس. ‫می‌تونی دستم رو فشار بدی، لطفاً؟ 27:02.780 --> 27:06.200 ‫می‌تونی محکم‌تر فشار بدی؟ آفرین 27:06.210 --> 27:07.750 ‫نیکلاس، یه لوله توی دهنته 27:07.750 --> 27:10.420 ‫قراره سعی کنیم جابجاش کنیم، باشه؟ ‫اشکالی نداره؟ 27:10.420 --> 27:13.500 ‫بذار ببینم. یه لایک نشونم بده. ‫ممنون. 27:13.500 --> 27:15.510 ‫پرستار. میشه لطفاً لوله رو در بیاری؟ 27:15.510 --> 27:17.170 ‫دستگاه تفنس مصنوعی رو خاموش کردم 27:21.300 --> 27:23.970 ‫نیکلاس، من از یک تا سه می‌شمارم 27:23.970 --> 27:25.770 ‫و بعدش می‌خوام سرفه کنی، باشه؟ 27:27.480 --> 27:30.940 ‫یک، دو، سه. ‫برام سرفه کن. سرفه کن. 27:30.940 --> 27:32.690 ‫آفرین، نیکلاس. آفرین 27:32.690 --> 27:35.190 ‫- برام نفس بکش، نیکلاس. نفس بکش ‫- فقط آروم باش 27:35.190 --> 27:36.650 ‫کارت خیلی خوبه 27:37.490 --> 27:39.780 ‫به دماغت اکسیژن وصل می‌کنم 27:40.780 --> 27:42.240 ‫حالت خوبه، نیکلاس؟ 27:48.870 --> 27:49.870 ‫من کجام؟ 27:50.670 --> 27:51.880 ‫چه اتفاقی برام افتاده؟ 27:52.540 --> 27:54.250 ‫نیکلاس، تو توی بیمارستانی 27:54.750 --> 27:56.210 ‫جای امنی هستی 27:56.210 --> 27:58.590 ‫بعداً بهت توضیح می‌دیم ‫چه اتفاقی افتاد، باشه؟ 28:00.180 --> 28:02.720 ‫خب. صبح بخیر، خوش‌تیپ 28:21.869 --> 28:23.287 ‫[مقصد: بیمارستان ایست اکتون] 28:23.370 --> 28:25.122 ‫[درخواستِ تاکسی ثبت شد] 29:36.560 --> 29:39.900 ‫دیدی؟ جوری پیچید جلوم ‫انگار وجود ندارم 29:40.480 --> 29:42.650 ‫جماعت رانندگی بلد نیستن 29:43.659 --> 29:44.868 ‫[تاکسی تا 1 دقیقه می‌رسد] 30:14.850 --> 30:17.560 ‫سلام، آقا. ‫میشه لطفاً با من بیاید؟ ممنون. 30:18.310 --> 30:20.820 ‫اِما، میشه لطفاً یادداشت‌های کاردیولوژی ‫دکتر جونتا رو برام بیاری؟ 30:20.820 --> 30:21.730 ‫- ممنون ‫- باشه 30:21.730 --> 30:22.940 ‫حالش خوبه؟ 30:22.940 --> 30:26.110 ‫به هوش اومد. نسبتاً هشیاره. ‫پس این خبرِ خوبیه. 30:27.110 --> 30:29.120 ‫حرف می‌زنه؟ 30:29.120 --> 30:31.200 ‫آره. یکم تحتِ تأثیر آرامبخشه 30:31.200 --> 30:34.120 ‫ولی هنوز برای التهاب قلب درمانش می‌کنیم 30:34.120 --> 30:36.960 ‫که اگه به تزریق مواد ادامه بده ‫می‌تونه عود کنه 30:36.960 --> 30:40.290 ‫متوجهم. متوجهم، ولی ممکنه ‫کامل بهبود پیدا کنه؟ 30:40.290 --> 30:42.340 ‫- قهوه می‌خواید، دکتر؟ ‫- اون به هوش اومده و هشیاره... 30:42.340 --> 30:43.340 ‫خیلی ممنون، اِما 30:43.340 --> 30:44.920 ‫...که خبرِ خوبیه 30:45.760 --> 30:48.013 ‫فردا، یه سری آزمایش خون جدید ‫روش انجام می‌دیم، 30:48.037 --> 30:49.598 ‫ولی فعلاً باید استراحت کنه 30:49.622 --> 30:52.810 ‫میشه لطفاً باهاش حرف بزنم؟ 30:52.810 --> 30:54.970 ‫می‌تونید ببینیدش، ‫ولی لطفاً خسته‌اش نکنید. 30:54.980 --> 30:56.480 ‫من دیگه باید برم. ‫پیجرم زنگ می‌زنه. 30:56.480 --> 30:58.732 ‫- متوجهم. ممنون، دکتر ‫- خواهش می‌کنم. ممنون 30:59.358 --> 31:00.275 ‫ممنون، اِما 31:00.299 --> 31:02.861 ‫میشه لطفاً به کاردیولوژی خبر بدی ‫من دارم میرم اونجا؟ ممنون 31:11.740 --> 31:13.990 ‫لطفاً پس از صدای بوق پیغام بگذارید 31:13.990 --> 31:17.080 ‫برای ضبط مجدد پیغام، ‫کلید مربع را فشار دهید. 31:18.080 --> 31:20.580 ‫رابرت. قضیه جدّیه 31:21.290 --> 31:24.000 ‫استیون بریگزستاک داره میاد بیمارستان 31:24.000 --> 31:26.590 ‫حالا نمی‌تونی اجازه بدی ‫به نیکلاس نزدیک شه 31:26.590 --> 31:29.800 ‫باشه؟ به هیچ وجه. ‫خواهش می‌کنم، رابرت. 31:31.050 --> 31:32.970 ‫این خیلی مهمه 31:32.970 --> 31:34.520 ‫اون خطرناکه 31:53.200 --> 31:54.200 ‫چی شده؟ 32:02.330 --> 32:04.500 ‫من خیلی خیلی می‌ترسیدم، نیک 32:05.380 --> 32:07.550 ‫نمی‌تونم بهت بگم چقدر خوشحالم که برگشتی 32:08.670 --> 32:10.590 ‫ما این شرایط رو پشت سر میذاریم 32:11.510 --> 32:12.510 ‫باشه؟ 32:13.390 --> 32:14.600 ‫باشه؟ 32:19.890 --> 32:21.230 ‫اشکالی نداره، نیک 32:22.310 --> 32:23.310 ‫هر وقت آماده بودی 32:24.190 --> 32:25.690 ‫باید یکم استراحت کنید 32:26.320 --> 32:28.780 ‫- اینجا راحتم ‫- اون نیاز به استراحت داره 32:28.780 --> 32:30.200 ‫حالش خوب میشه 32:31.030 --> 32:32.360 ‫برید یکم هوا بخورید 32:34.280 --> 32:35.700 ‫یکم دیگه برمی‌گردم، رفیق 32:36.660 --> 32:37.870 ‫خیلی خب، رفیق 33:27.040 --> 33:28.880 ‫- اگه کارم داشتید بیرونم ‫- باشه 33:36.558 --> 33:38.018 ‫[استیون بریگزستاک داره میاد اونجا.] 33:38.101 --> 33:39.686 ‫[به هیچ وجه نذار به نیکلاس نزدیک شه.] 33:52.282 --> 33:54.701 ‫[حوادث و اورژانس] 33:57.538 --> 33:59.957 ‫[بخش اورژانس] 34:03.160 --> 34:05.080 ‫ببخشید، نمی‌تونید سریع‌تر برید؟ 34:05.710 --> 34:09.380 ‫- همه جا دوربین هست ‫- بله. یه مورد اضطراری بیمارستانیه 34:09.380 --> 34:11.960 ‫شرمنده، نمی‌تونم بیشتر جریمه شم 34:11.960 --> 34:13.510 ‫باید شکمِ خانواده‌ام رو سیر کنم 34:13.510 --> 34:16.220 ‫بله، بله. بله 34:27.730 --> 34:29.060 ‫درها بسته می‌شوند 34:42.870 --> 34:45.160 ‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- چیزی نمونده برسیم 34:49.080 --> 34:51.170 ‫هی! کجا میری؟ درو ببند 34:58.220 --> 34:59.470 ‫درها باز می‌شوند 35:22.160 --> 35:23.200 ‫و شما برگشتید 35:23.200 --> 35:26.250 ‫آقای ریونزکرافت هنوز اینجاست؟ 35:26.250 --> 35:28.080 ‫راستش ایشون الان رفت بیرون 35:29.040 --> 35:30.250 ‫ممنون 35:30.250 --> 35:32.290 ‫ببخشید. ساعاتِ ملاقات ‫از 8 صبح تا 8 شبه 35:39.340 --> 35:43.050 ‫رابرت ازم خواست یکم پیش نیکلاس بشینم 35:43.060 --> 35:45.020 ‫فقط یه دقیقه 35:46.850 --> 35:48.063 ‫خیلی خب، فقط یه دقیقه 35:48.087 --> 35:50.706 ‫ولی لطفاً اول با پرستارهای آی‌سی‌یو ‫هماهنگ کنید. باشه؟ 35:50.730 --> 35:52.980 ‫چشم. حتماً. ممنون 37:09.350 --> 37:10.850 ‫شما نباید اینجا باشی 37:12.190 --> 37:13.600 ‫باید استراحت کنی، عزیزم 37:14.150 --> 37:17.730 ‫خوابم نبرد. ‫و خیلی نگرانِ نیکلاس بودم 37:19.070 --> 37:20.740 ‫فکر نکنم بتونم تحمل کنم اگه... 37:21.400 --> 37:22.780 ‫نیکلاس به هوش اومده 37:24.490 --> 37:26.160 ‫این خبرِ خیلی خوبیه 37:26.160 --> 37:27.370 ‫بله 37:28.700 --> 37:30.580 ‫فقط یه لحظه بمونید، باشه؟ 37:30.580 --> 37:31.750 ‫اون نیاز به استراحت داره 37:31.750 --> 37:33.250 ‫البته 37:33.250 --> 37:34.670 ‫بله. ممنون 37:36.250 --> 37:37.710 ‫تو زنِ خوبی هستی 38:12.200 --> 38:13.330 ‫مامان؟ 38:26.300 --> 38:27.340 ‫مامان 38:38.360 --> 38:39.690 ‫می‌خوام برم 38:45.610 --> 38:48.370 ‫مامان. خواهش می‌کنم 38:51.080 --> 38:52.540 ‫می‌خوام برم 39:13.640 --> 39:15.430 ‫می‌خوام برم، خواهش می‌کنم 40:38.390 --> 40:39.640 ‫آقا، حالتون خوبه؟ 40:39.640 --> 40:40.730 من بهش رسیدگی می‌کنم 40:43.860 --> 40:45.570 ‫آقای بریگزستاک، حالتون خوبه؟ 40:49.190 --> 40:51.280 ‫- رابرت هستم ‫- متأسفم 40:52.990 --> 40:55.280 ‫خیلی متأسفم 40:55.280 --> 40:56.950 ‫بابتِ چی متأسفی؟ 40:59.660 --> 41:00.910 ‫من اشتباه می‌کردم 41:01.790 --> 41:06.210 ‫- از چه نظر اشتباه می‌کردی؟ ‫- من در مورد همه چی اشتباه می‌کردم 41:22.270 --> 41:24.270 ‫ببخشید، اینجا نمی‌تونید بدوید 41:31.780 --> 41:32.990 ‫نه 41:34.360 --> 41:35.990 ‫چه بلایی سرِ پسرم آوردی 41:41.750 --> 41:42.750 ‫متأسفم 41:46.000 --> 41:47.790 ‫کت! کت! 41:47.790 --> 41:50.170 ‫کت، خیلی متأسفم. ‫کت، خیلی متأسفم. 41:50.170 --> 41:53.340 ‫- اوه، پسرم! پسرم! ‫- خیلی متأسفم. کت، به من نگاه کن. 41:53.340 --> 41:55.300 ‫- پسرِ خوشگلم ‫- باید به حرفت گوش می‌کردم، کت 41:55.300 --> 41:56.510 ‫خیلی متأسفم 41:56.510 --> 41:59.390 ‫- نیک! نیک! نیک! ‫- تقصیرِ منه. نه، نه. نیکی خوبه 41:59.390 --> 42:01.980 ‫- نیکی! ‫- حالش خوبه. خیلی متأسفم، کاترین 42:03.100 --> 42:06.940 ‫نه، نه. نیک... کت، گوش کن. ‫نیک خوبه. اون به هوش اومده. 42:06.940 --> 42:08.940 ‫اون صحیح و سالمه 42:08.940 --> 42:10.730 ‫اون سالمه، نگران نباش 42:11.490 --> 42:13.610 ‫چی؟ اون به هوش اومده؟ 42:15.110 --> 42:16.110 ‫اون به هوش اومده 42:19.160 --> 42:20.790 ‫- نیکی ‫- ببخشید 42:35.010 --> 42:37.970 ‫خدای من. خیلی متأسفم 42:37.970 --> 42:41.100 ‫چیزی نیست. خواهش می‌کنم، چیزی نیست 43:00.370 --> 43:02.700 ‫صبر کن، چرا قبلاً بهم نگفتی؟ 43:02.700 --> 43:05.660 ‫چرا قبلاً هیچی نگفتی؟ 43:06.750 --> 43:10.250 ‫من قبلاً هیچوقت همسرت رو ندیده بودم 43:10.250 --> 43:13.800 ‫تا امروز حقیقت رو نمی‌دونستم 43:13.800 --> 43:16.470 ‫ولی قطعاً می‌دونستی پسرت چجور آدمی بود 43:17.930 --> 43:22.100 ‫هیچکس نمی‌خواد باور کنه ‫پسرش قادر به انجام چنین کاریه 43:22.890 --> 43:25.520 ‫ولی اون کتاب رو برای خانواده‌ام فرستادی 43:25.520 --> 43:29.230 ‫اون عکس‌ها رو بهم دادی ‫و دلم برات سوخت 43:29.230 --> 43:33.230 ‫حس می‌کردم به پسرِ آشغالت مدیونم 43:34.280 --> 43:35.690 ‫چطور ممکنه که نمی‌دونستی؟ 43:37.150 --> 43:39.320 ‫چرا زیر سؤال نبردیش؟ 43:55.340 --> 44:00.180 ‫نه، آقای ریونزکرافت، ‫چرا خودت زیر سؤال نبردیش؟ 44:00.640 --> 44:02.010 ‫درها بسته می‌شوند 44:54.150 --> 44:58.613 ‫[کاملاً بیگانه] ‫[18 سپتامبر 2011] 45:21.760 --> 45:26.220 ‫تو همیشه می‌دونستی که نانسی جاناتان رو ‫کسی جلوه می‌داد که در واقع نبود، 45:27.430 --> 45:28.930 ‫و باهاش همدستی می‌کردی، 45:30.020 --> 45:34.310 ‫و تمام سرنخ‌هایی رو نادیده می‌گرفتی ‫که باید باعث می‌شدن نگرانش بشی 45:37.190 --> 45:40.490 ‫تو هم به اندازه‌ی نانسی ‫در این توهم مقصر بودی 45:42.820 --> 45:46.120 ‫تنها دفاعت اینه که از روی عشق انجامش دادی، 45:47.330 --> 45:49.490 ‫ولی این دفاع قابل قبولی نیست 45:51.580 --> 45:52.830 ‫تو ضعیف بودی 46:43.090 --> 46:46.890 ‫پشتِ سرت چیزی جز درد و رنج به جا نذاشتی 46:51.890 --> 46:54.140 ‫می‌دونی که هرگز بخشیده نمیشی 46:55.520 --> 46:58.520 ‫هیچی نمی‌تونه یه زندگی ‫هدر رفته رو جبران کنه 47:00.730 --> 47:02.480 ‫هیچی نمی‌تونه پاکت کنه 47:04.030 --> 47:05.860 ‫هیچی نمی‌تونه عفوت کنه 47:08.120 --> 47:10.080 ‫هیچی پیش روت نیست 47:11.240 --> 47:12.830 ‫فقط پوچی در انتظارته 47:31.850 --> 47:33.060 ‫خیلی متأسفم 47:36.100 --> 47:39.650 ‫اصلاً نمی‌تونم تصور کنم اون موقع ‫چه وحشتی رو تجربه کردی 47:40.940 --> 47:41.900 ‫و الان 47:42.860 --> 47:45.690 ‫من خیلی احمق بودم 47:46.570 --> 47:48.950 ‫هیچوقت خودم رو نمی‌بخشم، کت 47:52.450 --> 47:53.950 ‫نمی‌دونستم 47:56.660 --> 47:57.660 ‫چرا... 47:58.920 --> 48:00.540 ‫چرا هیچوقت بهم نگفتی؟ 48:04.460 --> 48:05.340 ‫من... 48:08.430 --> 48:09.640 ‫گمونم... 48:12.140 --> 48:14.560 ‫نمی‌خواستم وارد زندگی‌هامون بشه 48:16.270 --> 48:21.810 ‫نه، می‌خواستم از تو و نیک ‫در برابرش محافظت کنم 48:21.810 --> 48:25.730 ‫و از خشمی که حس می‌کردم و... 48:27.740 --> 48:28.900 ‫گمونم... 48:29.910 --> 48:33.410 ‫نمی‌خواستم یه جور دیگه ‫بهم نگاه کنی، می‌دونی؟ 48:33.410 --> 48:39.210 ‫نمی‌خواستم هر بار که نگاهم می‌کردی ‫مجبور شی بهش فکر کنی، می‌دونی 48:39.210 --> 48:41.670 ‫چون نمی‌خواستم به خودم نگاه کنم، می‌دونی؟ 48:41.670 --> 48:45.630 ‫خیلی تحقیر شده بودم 48:46.880 --> 48:49.260 ‫وقتی کتابه... 48:51.180 --> 48:53.640 ‫و اون عکس‌ها وارد زندگی‌مون شدن، 48:55.220 --> 48:57.980 ‫چرا اون موقع بهم نگفتی، کت؟ 49:03.230 --> 49:05.150 ‫سعی کردم بگم، رابرت 49:07.900 --> 49:11.070 ‫می‌دونی؟ ولی گمونم وقتی... 49:11.070 --> 49:14.820 ‫تو هیچوقت در مورد همچین چیزی ‫حرف نزده بودی، خب، من... 49:14.830 --> 49:16.370 ‫نمی‌دونستم از کجا شروع کنم 49:16.370 --> 49:20.580 ‫به کمک نیاز داشتم که ‫شرایط رو تجزیه و تحلیل کنم 49:22.040 --> 49:25.170 ‫و ازش سر در بیارم. ‫نمی‌تونستم تنهایی انجامش بدم 49:25.960 --> 49:30.800 ‫و تو خیلی عصبانی بودی ‫و حس می‌کردی بهت خیانت شده 49:30.800 --> 49:32.590 ‫و ازم نفرت داشتی 49:32.590 --> 49:35.550 ‫می‌دونی، همه‌ی اون چیزهایی ‫که می‌ترسیدم باشی و... 49:37.890 --> 49:41.180 ‫به حرفم گوش نمی‌کردی. ‫می‌دونی، نمی‌تونستم فکر کنم. 49:41.190 --> 49:42.480 ‫فقط... 49:43.730 --> 49:48.110 ‫حرف زدن با تو باعث می‌شد ‫دوباره احساس گناه کنم 49:49.110 --> 49:50.030 ‫پس... 49:50.650 --> 49:52.900 ‫- خیلی متأسفم ‫- آره 49:52.910 --> 49:55.910 ‫لطفاً درک کن که من فریب خورده بودم، کت 49:55.910 --> 49:57.870 ‫نه، این رو درک می‌کنم 49:57.870 --> 50:01.710 ‫درک می‌کنم که عکس‌ها گیج‌کننده بودن 50:03.670 --> 50:04.960 ‫خواهش می‌کنم 50:07.340 --> 50:08.920 ‫کت، خواهش می‌کنم من رو ببخش 50:12.420 --> 50:14.090 ‫می‌دونم باید ببخشمت 50:15.840 --> 50:17.510 ‫ولی حقیقت اینه که نمی‌تونم 50:19.810 --> 50:25.730 ‫چون تو با این ایده که یکی بهم تعرض کرده باشه 50:25.730 --> 50:30.400 ‫خیلی راحت‌تر از این ایده که ‫یکی بهم لذت داده باشه کنار میای 50:32.240 --> 50:35.820 ‫می‌دونی، تقریباً انگار خیالت راحت شد ‫که بهم تجاوز شده بوده 50:37.620 --> 50:41.200 ‫و فقط... متأسفم، من... 50:43.790 --> 50:45.460 ‫نمی‌دونم چطور به خاطرش ببخشمت 51:14.320 --> 51:17.950 ‫کاترین و رابرت طلاق توافقی‌شون رو نهایی کردن 51:26.540 --> 51:29.630 ‫کاترین می‌دونه که آینده‌اش نامعلومه، 51:30.880 --> 51:32.500 ‫ولی براش مهم نیست 51:34.670 --> 51:37.590 ‫الان برای تصمیم‌گیری عجله نداره 51:39.640 --> 51:43.430 ‫فعلاً می‌خواد روی نیکلاس ‫و زمانِ حال تمرکز کنه 51:50.270 --> 51:55.610 ‫کاترین سرشار از حس قدردانیه ‫بابتِ فرصتی که پسرش بهش میده 51:55.610 --> 51:57.950 ‫تا کاملاً محبتش رو درک کنه 51:58.450 --> 51:59.740 ‫یادم نمیاد 52:02.330 --> 52:03.450 ‫می‌دونم 52:07.120 --> 52:08.920 ‫خیلی متأسفم، نیک 52:08.920 --> 52:10.460 ‫هیچی یادم نمیاد 52:11.130 --> 52:12.590 ‫خیلی متأسفم 52:17.220 --> 52:18.170 ‫متأسفم 52:18.180 --> 52:19.470 ‫اوه، نه 52:19.470 --> 52:20.800 ‫متأسفم 52:25.850 --> 52:26.930 ‫دوستت دارم 52:28.600 --> 52:29.730 ‫آره 52:30.770 --> 52:32.480 ‫می‌دونم. منم دوستت دارم 52:32.504 --> 52:40.504 ‫« ترجمه از سینـا صداقت » ‫.:: SinCities ::. 52:40.528 --> 52:47.528 «ارائــه ای از فـیلــم2مـدیـا» [ wWw.F2M.top ] Telegram: @Film2Media_Plus